Hierna gingen we verder met het maken van collages. Tijdens het bespreken van je keuzes werd er een thema of begrip duidelijk wat je mooi vind en waar je beeld wat je uiteindelijk moet maken over gaat. Mijn begrip was illusie, omdat veel beelden die ik mooi vond er vanuit elk standpunt anders uitzagen en het niet was wat het leek.
We moesten dit begrip in 2D collages tot uiting brengen, we mochten van alles qua materiaal gebruiken, krantenpapier, karton, hout, ijzer, piepschuim enz. zolang het maar een 2D collage bleef. Het mochten ook geen plaatjes worden, maar alleen abstracte vormen. Ik heb in het begin zelf veel gewerkt met (gekleurd) papier en karton, en wist eigenlijk ook niet precies wat ik deed omdat dit nieuw voor me was, in mijn beleving was een collage een verzameling afbeeldingen die zo leuk mogelijk bijelkaar waren gezet. Ik deed het vooral op gevoel. Na een paar lessen kwam ik er samen met Herman achter dat mijn thema/begrip niet illusie was, maar irritatie. Bijvoorbeeld irritatie door proberen iets recht te knippen, maar te zien is dat het zonder liniaal is gebeurd, of irritatie door iets stuk te maken en het zo te repareren dat het alleen maar erger wordt. Ik had het eerst niet door, maar toen hij het zei zag ik het zelf ook. Daarna ben ik begonnen om doelbewust irritatie in mijn collages te krijgen.
Ik merkte dat ik steeds meer wist wat ik aan het doen was, en ook meer begreep waarom. Waarom ik die twee hoeken van het papier net naast elkaar leg, en waarom die cirkels niet op elkaar passen.
Uiteindelijk kwam ik uit op irritatie door nodeloze verbindingen. We waren inmiddels al aan het werk met 3D collages, dus
beelden maken. Ik heb er uiteindelijk zo'n tien gemaakt, waarvan er drie wel geschikt waren om een groot beeld van te maken. De laatste les voor de kerstvakantie moesten we een laatste proefbeeld maken. Dit zou uiteindelijk ook mijn eindbeeld zijn, alleen kleiner. Het is een staande paal, gemaakt van hout, karton en piepschuim die door tape bijelkaar gehouden wordt. Aan de top hangen er twee slappe koorden tape aan twee kanten van de muur. Deze koorden verbinden de paal met de muur, maar hebben totaal geen functie omdat ze slap hangen.
Conclusie:
Herman is heel wat met me bezig geweest, net als met iedereen eigenlijk. Dit heeft me zeker geholpen in dit proces, ook met het vaststellen van mijn thema. Ik had wat meer kunnen proberen qua materiaal, en de 3D collages wat groter kunnen maken. Ook had ik er wat meer moeten maken, maar ik was wel tevreden over mijn eindproduct.
De presentatie duurde niet zo lang omdat Herman het meeste al gezien had. Hij vond mijn eindproduct fantastisch, maar wat ik gemaakt had was wat weinig, en de manier van presenteren kon wat spanender. Wel had ik veel vooruitgang geboekt in durf en denken, en daar was hij wel tevreden over. Zelf vond ik dit een leuk vak omdat het wat meer doen dan denken is, dan de andere vakken. En ik merkte dat het steeds beter ging.
Cijfer:
7
